Ik huil nog even verder

Bericht aan de harteloze hork
De prinses op de huishoudschool

VloedlijnMijn hart kromp samen bij het zien van het kleine dode jongetje op de vloedlijn. Hij had zijn nette broekje aan, zijn nieuwe schoentjes. Hij lag op zijn buik, de armpjes langs zijn lichaam, de vingertjes gekromd. Als hij in die houding thuis op de bank had liggen slapen, zou het vertederend zijn geweest. Kinderen zijn op deze leeftijd juist het meest ontroerend.

De zee likte nog troostend aan z’n gezichtje, maar er viel niets meer te troosten. De tranen sprongen in mijn ogen, want ik heb zelf een klein schattig jongetje van anderhalf jaar. Een jongetje dat ook zulke leuke broekjes en schoentjes draagt. Dan komt zo’n beeld extra hard binnen. Hij ligt daar zo eenzaam, zo onschuldig, een ongewild symbool van falende menselijkheid.

Zo zal het iedereen zijn vergaan die de foto’s van het Syrische jongetje Aylan heeft gezien. Cynisch kun je zeggen dat de winnaar van World Press Photo nu al bekend is. Je moet het maar kunnen, neerhurken bij het kleine jochie en vanuit diverse invalshoeken je foto’s schieten.

Nu al zijn er columnisten en journalisten die het niet kunnen laten om de werkelijkheid rond deze foto’s voor ons te gaan duiden. Want we mogen ons in het vluchtelingenbeleid natuurlijk vooral niet laten leiden door emoties. Nee, ja, natuurlijk, verschrikkelijk, schokkend, heel verdrietig, dat arme kind, maar…

Theodor Holman, columnist bij het Parool, vindt het stom dat ouders met hun kinderen in zo’n klote rubberboot de zee op gaan.

Lees ook:
Angst voor de overheid

Ebru Umar begint op GeenStijl college te geven hoe fout het is van al die mensen om naar Europa te willen vluchten, want ‘daar wordt niemand gelukkig van’. Er zit ook een teneur van ‘eigen schuld’ in het verhaal, want het gezin was opgestapt in Turkije en dat is een veilig land. Er viel niets te vluchten. En die foto mag geen ‘game changer’ worden bij het vluchtelingenbeleid.

Arnold Karskens verwijt de vader van het jongetje dat hij wél 5000 dollar kon betalen voor de overtocht, maar dat hij geen 5 dollar overhad voor een zwemvestje voor het kind.
Dat die zwemvestjes zeer waarschijnlijk in die omstandigheden al lang zijn uitverkocht komt niet in zijn hoofd op. De vader meldt overigens dat ze nep-zwemvesten hadden gekregen.

En zo draaien deze lieden zich verbaal in allerlei bochten, met ‘onthullende’ reportages, diepgravende beschouwingen, cynische columns. Eigenlijk om slechts één punt duidelijk te maken: wij willen die mensen niet in Europa! 
Daarbij wordt voor het gemak over het hoofd gezien dat wij door internationale verdragen stomweg  verplicht zijn om vluchtelingen uit oorlogsgebieden op te nemen.

Natuurlijk is het vluchtelingenprobleem een zeer gecompliceerde zaak. Het is niet eenvoudig om rechtvaardige oplossingen daarvoor te vinden. De Europese landen moeten echter laten zien dat ze zich tot het uiterste inspannen om mensen uit oorlogsgebieden te helpen, ook ter plekke. 
Want wanneer er onschuldige peutertjes dood in de vloedlijn liggen, hebben wij niet genoeg ons best gedaan. Ik huil nog even verder.

Download PDF
(610 keer gelezen)

 

Geef een reactie

14 Reacties op "Ik huil nog even verder"

Abonneren op
avatar
Sorteren op:   Nieuwste | Oudste | Meest gestemd
trackback

[…] Op 9 sep, 2015 | Geen reacties Tags: Aylan, Crisis, Europa, Facebook, reacties, Twitter, vluchtelingen Ik huil nog even verder […]

CiNNeR
Gast
Wat mij nog steeds verbaasd is dat er een vorm van massahysterie is ontstaan na deze foto, terwijl er al verschillende hartverscheurende foto’s veel eerder dit jaar zijn langs gekomen waar mensen toen nog niet erg warm of koud van werden blijkbaar. Een meisje van twee, drijvend in het water. Kwam mee met dezelfde vluchtelingenstroom die al heel lang aan de gang is, overgeleverd aan dezelfde kloterige mensensmokkelaars, dood drijvend in dezelfde zee. Wat maakt dat mensen nu plotseling de schellen van de ogen zijn gevallen, rijkelijk laat. Het woord massahysterie gebruik ik bewust. Mensen die aan het inzamelen slaan zonder te weten of vluchtelingen dat nodig hebben of nood hebben voor iets anders om dat tegen alle adviezen van vluchtelingenwerk zelf te willen gaan brengen. BNers die half schreeuwend en half huilend in praatprogramma’s verschijnen omdat zij plots inzien dat het écht heel verschrikkelijk is om vluchteling te zijn… Lees meer »
JOHNN
Gast
Ja maar… Waarom moet ik in een kamp? Ik bedoel in het kamp van de gevoelige bn-ers, of in het kamp van de grimmige poortwachters… of bedoel ik het kamp van ”opvang in de regio”? (Buma, Rutte) Ik wil niet in een kamp van koorzangers, maar zelfstandig blijven denken over een eigen oordeel. Via Elsevier kom ik in dit individuele geval bij de waarheid: vader was al langer dan 2 jaar in Istanbul en had werk als kapper. Er was een suikertante in Vancouver (Canada) die voor vader het geld voor implantaten voor zijn in Syrië uitgeslagen tanden probeerde te sturen. Ik hoorde een interview van Canadese TV met die Syrische (nu Canadese) suikertante. De transacties waren beknot, ze mocht maar 1000 dollar per maand overmaken, dus dat duurde te lang. Visum voor Canada werd geweigerd, toen kwam het idee om mee te liften in de vluchtelingen-hype. Vanuit Europa om… Lees meer »
Melissa
Gast

Had het niet beter kunnen verwoorden, bravo. Heb er zelf dagen buikpijn van.

Truus Venema
Gast

Ik hul met je mee en vind dat de oorlogsvluchtelingen opgevangen en geholpen moeten worden. Maar wie ik niet wil helpen zijn die mensen (meest mannen), die om economische redenen hiernaar komen en daar zit het gevaar. Help eerst de gezinnen en ouderen, omdat ik niet het idee heb dat deze groep die hele reis, meest lopend en met gevaar voor eigen leven en dat van hun kind(eren), gemaakt hebben wegens de economie in hun land.

Tinie
Gast

Ik weet niet wat ik zeggen moet…

Anonymous
Gast

Ik zeg in Turkije waren ze veilig. Echte vluchtelingen oké. Maar hoeveel van die IS mensen komen mee? Over een paar jaar lopen wij hier in het vrije westen onder hun dwang. Wat voor toekomst krijgen onze kinderen? Dat maakt me bang.

wpDiscuz