• Bureau
    Persoonlijke notities

    Het ongelooflijke weerzien met een oud bureau

    Soms neemt het toeval grappige vormen aan. Mijn vader had eens een groot eikenhouten bureau. Dat had hij naar huis gesleept vanaf zijn werk. Met een bakfiets veronderstel ik, want een busje huren behoorde in die tijd (rond 1960) voor hem niet tot de mogelijkheden. Hij had geen rijbewijs.Ik vraag me zelfs af of het in die tijd überhaupt al mogelijk was om busjes te huren. Het bedrijf waar hij werkte als grafisch ontwerper (wat toen gewoon tekenaar heette) schakelde over van houten ‘bureaux’ op stalen ‘buro’s’. Het personeel mocht van de directie het afgedankte spul overnemen voor privé-gebruik, misschien wel in de verwachting dat ze thuis nog een beetje zouden doorwerken. Dat…

  • Zijne Kleine Koninklijke Hoogheid
    Persoonlijke notities

    Mooie tieten

    Het wordt wel weer eens tijd voor een statusupdate rond Zijne Kleine Koninklijke Hoogheid, mijn zoontje van bijna 2. Ik weet namelijk zeker dat u wel wat positief nieuws kunt gebruiken in dit kommervolle bestaan. En dus: het is een buitengewoon schattig en slim jongetje inmiddels. Dit kan ik als vader geheel objectief vaststellen. Het wordt mij van alle kanten bevestigd, dus moet het wel waar zijn. Hij is werkelijk ‘Mister Cute himself’. Onze sociale omgeving is sinds zijn komst dan ook minstens verviervoudigd, want u weet: met een hond of een kind heb je altijd aanspraak. Hij is op dit moment 22 maanden. Hij ging van kruipen naar lopen, klautert inmiddels de…

  • Jan-Vethstraat-sloop
    Persoonlijke notities,  Geschreven voor Amsterdam Centraal

    Een puinhoop

    Mijn jeugd is letterlijk verworden tot een puinhoop. Althans, een deel van mijn jeugd. De hele buurt waar ik als kind opgroeide en volwassen werd, is gesloopt. Een grote kraan harkt de brokken beton bij elkaar tot een hoge berg. Het is vreemd om te zien hoe de wijk ineens een stuk lichter is geworden nu de flat waarin ik woonde er niet meer is.De contouren van het fundament zijn nog duidelijk zichtbaar, ik kan precies aanwijzen waar mijn kamertje was, op de begane grond, bij de kleine tuin.Ik weet niet of ik erom moet treuren of juichen. Zo’n mooie buurt was het niet. Het was een nogal troosteloze strook…

  • Voetbal historisch
    Persoonlijke notities

    Zweetlucht uit heden en verleden

    Ik kreeg een brief van de gemeente Amstelveen. Daar woon ik. Of ik interesse had om deel te nemen in een fitnessprogramma voor 55-plussers. De gemeente wil blijkbaar zoveel mogelijk fitte inwoners.De meeste winst is dan te behalen bij mensen zoals ik, die ’s middags dreigen in te kakken in de leunstoel. Dat scheelt op termijn weer rollators en scootmobielen, zal de achterliggende gedachte zijn. Maar ik sluit ook niet uit dat men oprecht begaan is met mijn fysiek welzijn. Dus niet direct wantrouwig worden. Fitheidstest Ik beschouw mijzelf niet als oud, integendeel. Maar het valt steeds lastiger te ontkennen dat ik inmiddels ‘wat ouder’ ben. Ik sprong actief overeind…

  • Netflix logo
    Persoonlijke notities

    De Netflix verslaving

    De Vrouw en ik besloten Netflix te nemen. Toegegeven, op dit punt behoren wij niet tot de voorhoede der ‘early adopters’. In Nederland was één op de vijf huishoudens er eerder bij dan wij. Dat zijn 1,3 miljoen abonnees.We wilden er eerst niet aan. Maar wanneer wij nog enig plezier van ons dure televisietoestel willen beleven, blijft ons weinig anders over. Het aanbod op de publieke en commerciële zenders is namelijk al geruime tijd volslagen bagger. Wij vallen nu eenmaal onder het marginale kliekje kijkbuisconsumenten dat niet warm loopt voor Heel Holland Bakt of Wie is de Mol. Wij kijken ter ontspanning liever naar fijne detectives, bij voorkeur van Scandinavische origine.…

  • Trumpet a gogo hoezen
    Persoonlijke notities

    Guilty pleasure: James Last

    Even een ouwelullenverhaaltje. Afgelopen week overleed de Duitse orkestleider James Last. De koning van de wir sind immer glücklich und froh-muziek. Ik durf het hier niet goed te bekennen: de eerste plaat die ik ooit kocht was van James Last. Het was jeugdige naïviteit, laat ik het daar op houden. Een mooi moment om af te rekenen met deze ‘guilty pleasure’ van weleer. Als tienerjongen ging ik altijd naar de Firato in de Amsterdamse Rai. Het was een tentoonstelling over audio-, televisie- en (later) video-apparatuur die elke twee jaar werd gehouden. Samen met een vriend struinde ik systematisch en likkebaardend langs al het moois dat voor ons toen nog totaal…

Previous Next
Close
Test Caption
Test Description goes like this