Dichtgepleisterd met regeltjes

Wij leven in een land dat is dichtgepleisterd met regeltjes. De bedoeling is dat we ons daar allemaal aan houden, maar in de praktijk komt dat er vaak niet van. Te druk met andere dingen, zoals geld verdienen. Aan de andere kant tref je dikwijls de situatie aan dat men volkomen doorslaat in de handhaving. Kortom, ondanks de regels is het hier meermaals een bende, die menig burger tot wanhoop drijft of op z’n minst een ongemakkelijk gevoel geeft.

Een goed voorbeeld is de privacy wetgeving. Die is nuttig, maar wordt enerzijds grootschalig overtreden en anderzijds tot in het absurde toegepast. Zo had Odido miljoenen ex-abonnees nog in hun databases zitten, terwijl die allang verwijderd hadden moeten zijn. Daar kwamen we pas achter toen ze gehackt werden en al die gegevens op straat lagen. Grote banken als ING verkopen hun klantgegevens stiekem naar de VS, hoorde ik op BNR.
De Autoriteit Persoonsgegevens is de haan die er niet naar kraait maar dat wel had moeten doen.

Onzinnig

Aan de andere kant maken burgers dagelijks mee dat ze op grond van de privacy niet aan informatie kunnen komen. Meestal is dat ook wel terecht, maar sommige organisaties voeren dit door tot in het onzinnige.
Ik maakte mee dat op een basisschool een geliefde leerkracht van de ene op de andere dag langere tijd weg bleef. De kinderen waren ongerust, want er werd geen enkele mededeling over gedaan. Op het schoolplein speculeerden de ouders. Was zij ernstig ziek? Geschorst wegens wangedrag? Was ze woedend weggelopen? Op staande voet ontslagen? Was ze betrapt in de bezemkast met de conciërge?

Er werd aangedrongen op openheid. Maar nee: de privacy.
Pas maanden later werd duidelijk dat de leerkracht halsoverkop naar Spanje was afgereisd omdat haar partner bij een ernstig ongeluk betrokken geraakt was. Vroeger was het in de gewone menselijke omgang heel normaal en vanzelfsprekend om zoiets aan andere betrokkenen (kinderen, ouders) te vertellen. Tegenwoordig kondigt de schoolleiding een omerta af, laat men ouders en kinderen in martelende onzekerheid, want o jee de privacy!

Rookvrije zone tot het hek

Een andere vorm van mierenneuken rond de regeltjes, is het tot in het belachelijke afbakenen van de verantwoordelijkheden. Zo hebben wij tegenwoordig het mooie streven naar een rookvrije generatie. Daartoe worden allerlei gebieden aangewezen tot rookvrije zone. Zo ook het grote schoolplein van de middelbare school van mijn zoon. Overal van die blauwe tegeltjes om iedereen daaraan te herinneren. Er was zelfs een lezing van een verslavingsdeskundige hoe wij onze pubers het best van de drank, de sigaretten en de vapes af konden houden.
Deze deskundige kreeg het lastig, want het was diverse ouders opgevallen dat er exact en pal buiten het hek volop gerookt en gevaped werd. Door leerlingen, ouders en zelfs leerkrachten.
Het weerwoord van de school: ja, vervelend, maar daar hebben wij geen zeggenschap over, dat is buiten het terrein van de school. Daar moeten dan de BOA’s tegen optreden.
Het kenmerk van BOA’s is dat ze alleen opduiken als je verkeerd geparkeerd staat of aan het wildplassen bent, niet als je ze nodig hebt. En het is trouwens maar de vraag of zij er wél iets van mogen zeggen.

De plundering van Toko Bandoeng

Ik vind het bovendien een onzinnige redenering. Als school ben je tevens opvoeder en moet je ook buiten het hek optreden door leerlingen erop aan te spreken. Anders kun je het wel schudden met je rookvrije generatie, zeker met zo’n maffiose tabaksindustrie. Maar misschien ben ik ouderwets. Toen ik vroeger zelf nog in het onderwijs werkte, werden kinderen er wel degelijk op aangesproken wanneer ze rottigheid uithaalden in de wijken rond de school. Dan zaten ze te klieren in de bus, of sneeuwballen naar de chauffeur te gooien. Of ze plunderden de schappen bij buurtwinkel Toko Bandoeng (verdomd, bestaat nog steeds), tot wanhoop van de arme eigenaar. Dan kon je als school niet aankomen met ‘hier hebben wij geen zeggenschap over, want dat is buiten ons terrein’.
Regels en privacy zijn over het algemeen prima, maar je moet de neiging weerstaan om altijd precies binnen de lijntjes te kleuren.