Mijn eigen hitte-index – Iemand die er verstand van heeft, schreef een opinie in de Volkskrant dat we in deze tijd van hittegolven en klimaatverandering juist de airco zouden moeten inzetten om onszelf koel te houden.
Nu heb ik op mijn werkkamer een mobiele airco die ik uit milieuoverwegingen altijd zo weinig mogelijk gebruikte. Airco-schaamte, zeg maar. Maar nu rende ik direct naar boven om het ding aan te zetten. Het mocht! Bovendien heb ik ook zonnepanelen, dus maakt het milieugewijs niks uit.
De blogboomer vertelt: ik ben nog uit de tijd dat we het moesten doen zonder airco en woningisolatie. Hooguit had je de luxaflex dicht en zocht je wat schaduw op je balkon. Of restte je niets anders dan met de gordijnen dicht op apegapen in je bed te gaan liggen met een boek. Met hooguit een knullig ventilatortje van de Blokker. Het woord ‘lijdzaam’ is hiervoor uitgevonden.
Tegenwoordig is er een soort index die ze ‘hittekracht’ noemen. Mijn eigen indicator is altijd: wanneer de wc-bril aan je kont blijft plakken als je opstaat, is het te warm. Werkt feilloos.
Planten gejat
Ik herinner mij de hete zomer van 1976. Ik woonde in een etagewoning in een achterafstraatje bij het Olympisch Stadion. Geen bomen in de straat, hooguit een paar geveltuintjes. Maar daar werden de nacht na het lichten van de tegels de planten al uit gejat. Kinderachtig. Maar dus verder ook geen groen in de straat.
De woningen uit de jaren dertig waren totaal niet geïsoleerd. Daar had men nog nooit van gehoord en de huisbaas al helemaal niet. Het was afzien, klaag ik tegen de jongens en meisjes van tegenwoordig. Huizen in de Amsterdamse binnenstad zijn allemaal nog op die manier gebouwd. Daar betaal je tegenwoordig een miljoen voor een etage, inclusief de hittestress. Die mensen gaan in de auto zitten om af te koelen, want die heeft een airco. Ja jongelui, vroeger hadden auto’s die niet. Toen reed je met alle ramen open, maar achteraf ook tamelijk zinloos.
De Dode Zee
Ik was een keer bij de Dode Zee. Daar is het pas echt heet. Het is het laagst gelegen meer ter wereld met een zoutgehalte van ongeveer 35 procent. Bekend zijn de plaatjes waarop mensen op het water drijven en de krant lezen. Deed ik natuurlijk ook, ik had alleen geen krant bij me. Wanneer je niet wilt eindigen als een gezouten haring, moet je er niet te lang in liggen en je daarna grondig afspoelen. Ik wilde de foto’s zoeken op de vliering, maar die momenteel te heet. Daar mag ik me niet aan blootstellen van het KNMI.
Ik herinner me nog goed dat toen ik bij de Dode Zee uit de airco-gekoelde auto stapte, er een loodzware deken van hete lucht op mij viel. Zeg maar een code rood avant la lettre, maar daar deden ze in die contreien niet aan. Het was daar altijd zo.
Op de hotelkamer werd het ’s nachts niet koeler. Een afgedraaide oude airco probeerde nog een illusie van koelte op te wekken, maar het rammelende ding was bij voorbaat kansloos. Zoals zoveel daar in het Midden-Oosten, als ik zo vrij mag zijn.
Watervallen met urine
Ergens in de buurt van die Dode Zee ligt Ein Gedi, een oase met bronnen en watervallen. Ik herinner me verschillende boven elkaar gelegen meertjes die gevoed werden door een waterval. Elk meertje liep zo over in het volgende daarbeneden. Het was er opnieuw bloedheet en in de meertjes spartelden de toeristen. De klim naar elke etage was killing. Gelukkig was er op elke ‘verdieping’ een watertappunt. Daar maakten wij ons t-shirt drijfnat. Aangekomen op de volgende verdieping was het t-shirt alweer droog. Opnieuw was daar een meertje met toeristen. Ik realiseerde me dat er natuurlijk in die meertjes stiekem ook geplast werd en dat de mensen in de lager gelegen meertjes stonden te dartelen onder de watervallen met urine van de bovenburen. Dit soort gedachten. Dit is wat hitte met je doet.
Tot slot nog een paar hittetips: 1) een plafondventilator in de slaapkamer is een goed alternatief voor een airco. En goedkoper.
2) Kijk op YouTube filmpjes over de koudste stad op aarde. Heeft het omgekeerde effect van een haardvuurfilmpje op je tv in de winter.
