Doodgeschoten om een fatbike – In Capelle a/d IJssel werd een 15-jarige jongen door de politie doodgeschoten. Hij had geprobeerd om samen met wat kompanen een andere 15-jarige jongen van zijn fatbike te beroven. Hij vluchtte weg, hij had een vuurwapen en bleef niet staan toen de politie dat van hem vorderde. Een tragisch verloop van zaken, waarbij al snel de oordeelsvorming op gang komt. Variërend van ‘eigen schuld’ tot ‘de politie had niet mogen schieten’.
Maar de meningen worden even later verder gevoed door extra informatie: de biologische moeder van de jongen woont op Curaçao en doet van daaruit aangifte van doodslag, daarin bijgestaan door de bekende strafpleiter Roethof. Ik vraag me altijd af waar zo’n topadvocaat in dit soort gevallen altijd zo snel vandaan komt, maar dit terzijde.
Voor een betere toekomst
De moeder is destijds terugverhuisd naar Curaçao omdat ze heimwee had. Haar oudste kinderen, waaronder Jeryson, liet ze bij pleegouders in Nederland ‘om ze een betere toekomst te geven’. Dat is dan goed gelukt, kun je cynisch vaststellen.
Jeryson verdiende het natuurlijk niet om doodgeschoten te worden, maar wanneer je als vijftienjarige al gewapende overvallen pleegt, is het iets te veel gevraagd om dan ook nog sympathie uit de samenleving te verwachten.
Hier moeten wij lessen uit trekken voor de toekomst. Leer bijvoorbeeld je kind om verstandige financiële keuzes te maken. De aanschaf van een vuurwapen in het illegale circuit is (vermoed ik) minstens net zo duur als een fatbike. Kies dan voor de fatbike. Dat scheelt toch weer een hoop trauma bij potentiële slachtoffers. Want niemand heeft het over de arme 15-jarige jongen die het pistool tegen zijn hoofd gezet kreeg.
Preventieve aanschaf
Volgens het principe ‘voorkomen is beter dan genezen’ kun je als moeder (vader?) beter zorgen dat je je zoon of dochter voordat je naar Curaçao vertrekt voorziet van een opgevoerde fatbike en een Samsung S25 Ultra, eventueel aangevuld met wat designer kleding. Dat voorkomt dan toch weer dat zo’n kind op jonge leeftijd op straat deze eerste levensbehoeften bij elkaar moet sprokkelen. En hij is niet de enige. Dat blijkt wel dat uit het feit dat ook zijn mededaders blijkbaar in dezelfde behoeftige omstandigheden verkeerden. Anders doe je dit soort dingen natuurlijk niet.
Deze zaak kent alleen maar verliezers, zoals men dan altijd zegt. Want ook de politieagent moet met zich meedragen dat hij een kind heeft doodgeschoten. Een trieste zaak. En dan ook nog voor de McDonalds. Daar wil je nog niet dood gevonden worden. Foute opmerking eigenlijk. Sorry daarvoor, maar bij sommige incidenten zie je dat alle seinen al bij voorbaat op rood stonden.
De andere kant
Ik besef dat dit wel een heel cynisch stukje aan het worden is. Want er is natuurlijk ook een andere kant aan de zaak. Veel kinderen groeien op in grote armoede, in slechte wijken, tussen allemaal andere arme mensen. Voor hen is een fatbike onbereikbaar, maar ze zien die dingen met hun leeftijdgenoten erop wel in grote aantallen langs zoeven. Zo’n ding wil je ook. Maar als je moeder net terugkomt van de voedselbank lijkt het me lastig daarover nog een gesprek aan te gaan.
Inmiddels verschijnen er onvermijdelijk ook al berichten wat een lieve en zachtaardige jongen Jeryson was, die van muziek en dansen hield . Ik vrees echter dat de vijftienjarige jongen die bij de beroving werd geschopt, geslagen en het pistool tegen zijn hoofd kreeg, het karakter van Jeryson iets anders heeft beleefd.
Maar goed, er worden bloemen gelegd, er is crowdfunding voor zijn begrafenis, er komt een wake. Ik zou nog de suggestie willen doen om aan Paus Leo XIV te vragen hem zalig te verklaren.
De mensen die zich nu zo inspannen om ook de positieve kant van de jongen te laten zien, zouden misschien al in een eerder stadium meer aandacht aan hem hebben moeten besteden. Mogelijk was deze ellende dan voorkomen.
Jeryson had in elk geval voor dit feit flink op z’n flikker moeten krijgen, maar de politiekogel is letterlijk overkill in dit geval.