Legerslaapzakken

PlaceholderLang geleden zwierven wij liftend heel Europa door. Nou ja, niet overdrijven: zo’n beetje half Europa. We hadden nauwelijks geld, maar geld was eigenlijk geen gemis. Er was genoeg vriendelijkheid, behulpzaamheid en gastvrijheid op onze weg om ons telkens weer een stuk verder te helpen. Elke avond werd het eventjes spannend of wij een slaapplaats zouden hebben.

Herengracht-1920x420

Herengracht-1920x420Ik loop regelmatig langs dat statige bankgebouw aan de gracht, waarin tegenwoordig helemaal geen bank meer woont. Ik weet nog hoe het er van binnen ongeveer uitziet, want ik had daar in een ver verleden mijn vakantiebaantjes. Toen was alles nog anders.
Helemaal bovenin is een grote zaal. Daar stonden tientallen bureaus met elk een Adler schrijfmachine. Met mijn collega’s typte ik de godganse dag formulieren met carbondoorslagen. Wij brachten een oorverdovend geratel voort. We draaiden en rookten zoveel mogelijk sigaretten om de sleur te doorbreken en keken constant vertwijfeld op de klok of het nog geen vijf uur was.

Lucifersdoosjesautomaat

PlaceholderMijn grootvader was in de vorige eeuw een bewonderenswaardig artistiek meubelmaker. Tussen de bedrijven van het grote meubelmaken door creëerde hij ook allerlei kleine gebruiks- en siervoorwerpen van hout, zoals geraffineerd ingedeelde kistjes en sieradendoosjes. Stuk voor stuk waren het kleine kunstwerken, prachtig gepolitoerd, ingelegd met de mooiste houtsoorten of voorzien van fijnzinnig houtsnijwerk. Ik bezit ook nog een kastje van hem met ingewikkelde handgezaagde zwaluwstaart verbindingen. Dat is nog eens wat anders dan de pennen en schroeven van Ikea.

Hond Snuffie

PlaceholderHet is misschien een rare gedachte, maar daar zitten we hier voor, om af en toe rare gedachten te hebben.
Rare gedachten verhogen de amusementswaarde.
De rare gedachte die ik in gedachten had was de volgende: een hond als huisdier is een potentiële bedreiging voor de privacy. De enige barrière tussen uw privacy en een schandaal is de omstandigheid dat een hond slechts gebrekkig communiceert. Maar er komt ongetwijfeld een dag dat de één of andere gisse wetenschapper deze barrière weet te doorbreken en dan zijn de rapen gaar.
Dan volgen er sappige onthullingen.

De kruiwagens van Mabel

Hoe schop je het in Nederland eigenlijk tot prinses, tot verloofde van een prins? Dit vroeg ik mij af naar aanleiding van de affaire rond Mabel Wisse Smit. Ik wil dan altijd weten hoe dat in elkaar zit, hoe het in godsnaam mogelijk is dat toevallig zo’n verloofde van Johan Friso2 Johan Friso kwam op 17 februari 2012 onder een lawine terecht. Bleef in coma. Overleed op 12 augustus 2013. omgang had met de crimineel Klaas Bruinsma. Ja, van het zeilen, zeggen ze dan. Nou, ik heb vroeger vaak genoeg een zestien kwadraatje gehuurd bij Bon aan de Vinkeveense Plassen, maar die Bruinsma ben ik er niet tegengekomen…

vermicelli

vermicelliToen bij mij als peuter een zweem van logisch denken ontwaakte, dacht ik dat de wind er was doordat de bomen bewogen. Ik had deze conclusie getrokken op basis van de bevinding dat er ook wind was als ik met mijn handen wapperde. Daarin zal ik niet de enige zijn geweest.
Het eerste prentenboekje hielp mij uit de droom. De wind komt van een wolk. Deze wolk heeft de vorm van een hoofd met blazende bolle wangen en wijd opengesperde ogen.

Rechtlijnig fietsen

Rechtlijnig fietsenVoor het oog van mijn fantasie strekt zich een witte vlakte uit. Door de bijna smetteloze sneeuw loopt een dun, enkelvoudig bandenspoor recht naar de horizon. Kenners weten dan: hier passeerde de man die de kunst van het rechtlijnig fietsen beheerst. Stabiel en altijd kalm, nooit een rimpeling in het gemoed die de handen mee doet trillen, het stuur lijkt vastgeroest. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet. Dat moet een tekenaar zijn, want tekenaars houden van vloeiende, niet van gebroken lijnen.

Prix de Rome

PlaceholderGisteren kreeg ik onverwacht Professor Janwillem Schrofer aan de deur. Denkt u nu niet meteen dat ik hier een beetje belangrijk zit te doen, want ik had nog nooit van deze sympathieke geleerde gehoord en ik veronderstelde aanvankelijk dat hij een Jehova-getuige was. Hij bleek echter niet van God gezonden, maar had zich aan mijn adres vervoegd in het kader van de jurering voor de Prix de Rome 2003, categorie Publieke Ruimten. Professor Janwillem Schrofer is namelijk directeur van de Rijksakademie van Beeldende Kunsten . Zo’n man laat je nu eenmaal niet in de publieke ruimte voor je gesloten deur staan.