Vrijdagavond laat was er in de Amsterdamse regio een NL-Alert. Aan de Kwadrantenweg stond een of ander schrootverwerkingsbedrijf heftig in de fik met een enorme rookontwikkeling. Ik moest opzoeken waar de Kwadrantenweg was. In het Westelijk Havengebied. Ik wist ook niet dat ijzer in de fik kon staan.
Ik was net voor het slapen gaan nog even vreedzaam aan het lezen. Niets bijzonders, Facebook, maar Facebook is de laatste dagen hetzelfde als de gedichten van Remco Campert lezen. In mijn tijdlijn stond minstens zeven keer hetzelfde gedicht geciteerd, alsof de man niets anders heeft geschreven. Dus ik was toch nog een beetje erudiet bezig.
Martelkamers
Het NL-Alert, en dan in het bijzonder het geluid ervan, is ongeveer hetzelfde als een boer die op een enorme Ferguson-trekker je slaapkamer binnenkomt. Maar dan nog veel erger. Het is snerpend, krassend, krakend en heel hard. Het doet mij vermoeden dat het is uitgevonden in de martelkamers van Bashar Al-Assad, Saddam Hussein of Xi Jinping. Die zijn of waren daar heel geraffineerd in.
Ik knalde bijkans tegen het plafond toen het afging. Temeer omdat het geluid van mijn telefoon via Bluetooth rechtstreeks wordt gestreamd naar mijn hoortoestellen. Mensen in de regio met een zwak hart waren in één klap allemaal geruimd, vrees ik. Het verbaasde mij dat mijn telefoon dit overleefde. En anders wel mijn hoortoestellen.
Indien wij als bevolking last hadden van de rook en de stank, moesten wij onze ramen maar dichtdoen. Nu woon ik in Amstelveen, naast Schiphol, dus wij zijn wel wat gewend. Dat beetje rook van de Kwadrantenweg kon nooit erger zijn dan wat wij dagelijks onzichtbaar en dus heel geniepig verdund van het vliegverkeer over ons heen krijgen.
Updaten
Het ergste was dat ze het NL-Alert ook nog een paar keer gingen ‘updaten’. Eerst was het dat de eerdere adviezen kwamen te vervallen. Maar even later was men toch nog niet helemaal zeker van z’n zaak. Kortom, ook de mensen met milder hartlijden konden inmiddels worden weggedragen naar de intensive care. Want een NL-Alert blijft elke keer toch weer ontzettend schrikken. Waarom kan dat niet anders? Een liedje van een Amsterdamse volkszanger of zo? Dat is ook verschrikkelijk, maar je bent wel meteen doordrongen van de afschuwelijkheid van het incident.
