Implantaten en het kunstgebit van Vicky

Implantaten en het kunstgebit van Vicky

Ja sorry. Even niet geblogd. Ik had andere dingen aan mijn hoofd. Implantaten.
De afspraak stond al meer dan drie maanden, dus ik had ruim de tijd om er tegenop te zien. Maar ja, dan kan ik me dus meteen niet meer concentreren op zaken als vervelende presidenten, vervelende verkiezingen of vervelende Turkse ministers.

2005: Kinderboekenweek

2005: Kinderboekenweek

Op 6 okt 2005 | Geen reacties

Het thema van de Kinderboekenweek is ‘Tovenarij en magie’. De meeste scholen besteden daar aandacht aan.
Nogal wat streng gelovige ouders willen hun kinderen echter niet blootstellen aan dit soort dubieuze praktijken en houden ze thuis.

2004: Voor nood

2004: Voor nood

Op 8 mei 2004 | Geen reacties

Als kind groeide ik op in nieuwgebouwde buitenwijken. De meeste voorzieningen waren er nog niet of slechts voor nood. Het zand stoof zonder ophouden over de rechte stroken bonkige kasseien die later straten moesten worden. Deze kasseien noemde men kinderkopjes. Waarom weet ik niet. Wij als kleine schoffies groeven ze uit en probeerden ze naar elkanders kinderkop te gooien als we ruzie hadden. Vandaar misschien. Ze waren echter dermate zwaar dat ze meer als afschrikkingswapen konden dienen dan als effectief projectiel.

2004: Schreeuwen naar vroeger

2004: Schreeuwen naar vroeger

Op 10 apr 2004 | Geen reacties

Ik wandel door de wijk waar ik als onderdeurtje woonde. De aanblik van de huizen, de lichtval, ik hoef mij maar in de straten te bevinden en vanzelf wordt het weer prettig warm in mij. Vroeger was alles beter, denk ik tegen beter weten in. Als dat waar zou zijn, bevond de mens zich in een voortdurende neerwaartse spiraal.

2003: De ware hypochonder

2003: De ware hypochonder

Op 9 sep 2003 | Geen reacties

Ik kijk nog wel eens terug op mijn turbulent verleden als hypochonder. Dat kan ik rustig doen, want ik heb er nu nog nauwelijks last van, al blijft dit psychisch ongemak altijd ergens latent in de achterkamers van de geest rondspoken.

Een hypochonder heeft een ziekelijke angst voor bijkans alle kwalen die de mensheid kunnen treffen, betrekt ze bij voorkeur allemaal op zichzelf en leeft dientengevolge constant met de dood voor ogen. Ondertussen schijnt het zo te zijn dat lijders aan hypochondrie dikwijls hoogbejaard in hun slaap het leven laten.