De slagers van Sloten – Er was een hoop reuring en protest in de Nederlandse muziek- en schrijverswereld. Het grote Amerikaanse investeringsfonds KKR (Kohlberg Kravis Roberts & Co) bleek ineens via een aantal tussenstappen eigenaar te zijn van festivalorganisators en uitgevers. Maar KKR zit ook in de wapenhandel en foute activiteiten in de Palestijnse bezette gebieden. Daar wil je als band of schrijver niet mee worden geassocieerd, laat staan dat je indirect geld voor zo’n club wilt verdienen.
Als gewone lees- en luisterconsument heb je dit soort foute constructies totaal niet in de gaten. Alles blijkt al een keertje opgekocht. Je hebt geen idee wie er allemaal achter zit. Uiteindelijk waarschijnlijk God. Of waarschijnlijk eerder de duivel.
Hoe zit dat met de rest van Nederland? Niet veel beter denk ik. Laat ik daar eens bij stilstaan. Bekend is al dat veel huurwoningen in handen zijn van private investeerders uit het buitenland. Ook grote boerenbedrijven waar Yvonne Jaspers en Carolientje altijd zo idyllisch over doen, zijn ongemerkt (want indirect) in handen van binnen- en buitenlandse investeringsfondsen.
En dan de winkelketens. KKR had ook de hand in het faillissement van V&D. De HEMA is eens in handen geweest van een investeerder die het bedrijf zelf de schulden liet afbetalen waarmee het was aangekocht. Het is toen een tijdje heel slecht gegaan met onze HEMA. Meestal is de strategie ook: opkopen, opknippen, uitbenen, afkluiven en eventueel failliet laten gaan.
Bij zo’n beetje elk faillissement of overname lezen we dat het bedrijf eigenlijk in handen was van een grote investeerder. Schaalvergroting is het devies.
Volledig doorslaan
Bij sommige miljardairs kan die schaalvergroting trouwens volledig doorslaan, niet alleen financieel. Ze produceren zoveel mogelijk nakomelingen, liefst bij verschillende vrouwen.
Zo heeft Elon Musk minstens 14 kinderen bij vier verschillende vrouwen. Telegram miljardair Pavel Doerov heeft zes kinderen bij drie verschillende dames en volgens eigen zeggen via spermadonatie nog honderd kinderen verwekt.
Nu hoef je in principe geen miljardair te zijn voor deze extreme behoefte aan zelfbevestiging, maar het helpt natuurlijk als je makkelijk de alimentatie kunt betalen.
Dit soort informatie komt tot mij via de altijd weer gretige media, die overigens op hun beurt weer eigendom zijn van allerlei welgestelde tycoons.
De slagers van Sloten
Ruim een halve eeuw geleden was alles nog overzichtelijk. In het kleine dorpje Sloten bij Amsterdam had je twee kerken: de katholieke en de protestantse. Er zaten twee slagers enkele panden van elkaar verwijderd. Een katholieke en een protestantse slager. De katholieken gingen naar de katholieke slager en de protestanten uiteraard naar de protestantse. Wij waren niet gelovig. De keuze van mijn moeder was gebaseerd op het feit dat een van de slagers altijd met een afgekloven sigarenpeuk in zijn bakkes boven het gehakt stond en dus niet in aanmerking kwam voor onze klandizie.
Er figureerden dus wel krachten op de achtergrond (God), maar geen hedgefondsen of hoe al die investeringsvehikels ook mogen heten. En zo konden in Sloten dus ook nog twee bakkers van verschillende denominaties onbekommerd en met Gods zegen hun broodjes bakken.
De bakkers en slagers in het dorp zijn allang verdwenen. De overgebleven slagers in dit land zijn verenigd in de club van Keurslagers. Die mogen geen peuk meer in de bek, maar hebben wél hun zelfstandigheid weten te behouden. Waarschijnlijk is een slager te riskant voor investeerders, met al die messen en hakblokken.
Fout gegaan
Ergens in dit traject van tijd en zogenaamde vooruitgang is het fout gegaan. Was het toen een chef een manager werd? Toen ‘transport‘ veranderde in ‘logistics’? Toen dorpen bijeen werden geharkt tot grote gemeenten?
Toen keuterboertjes door de Rabobank megastallen kregen opgedrongen? Toen boeren geen vrouwen meer konden vinden, ondanks het aanbod van lekkere mokkels op de boerinnenkalender?
Vanwege het neoliberalisme moest ineens alles worden geprivatiseerd, waarmee het vatbaar werd voor overname door het grootkapitaal. In de zorg werden ineens dokters, tandartsen en dierenartsen overgenomen.
Sluipend heeft het graaikapitalisme de boel ingelijfd.
Is Nederland nog wel van ons? Zijn we nog wel van onszelf? Nee, ik denk het niet. Op de achtergrond zit tegenwoordig altijd wel iemand tevreden zijn zakken te vullen. Buiten het zicht van de gewone burger. Met een grote sigaar in z’n bek.
