Het riool voor irritante mensen – Het is alweer een tijdje geleden dat ik overstapte van X(Twitter) naar Bluesky. Niet dat ik er zoveel gebruik van maak, maar het schijnt bij je leven te moeten horen tegenwoordig. Ik had verwacht bij Bluesky wat verkoeling te vinden na al die verhitte discussies die altijd op X woeden. IJdele hoop. Op Bluesky gaat het ook gewoon door. Deze sociale media worden voornamelijk bevolkt door allerlei belangrijke en onbelangrijke mensen die de godganse dag ondoordachte meninkjes de wereld in pissen. Om daarvan verschoond te blijven lees ik liever een degelijk dagblad. Maar wat blijkt? Gaan ze daarin óók nog eens die oprispingen van derderangs politici citeren. Of chronisch onnozele columnisten van De Telegraaf!
Kreupele uitingen
Kijk, ik wil mezelf niet beter voordoen dan anderen, maar veel uitingen op X en Bluesky zijn toch behoorlijk kreupel.
Neem de kwestie van het wapenembargo tegen Israël op het congres van GroenLinks-PvdA waar onlangs veel commotie over was. Mij lijkt het uit humanitair oogpunt voor de hand liggen dat je zo’n embargo niet betrekt op defensiemiddelen. Die zijn erop gericht om de burgers in Israëlische steden te beschermen. Want er is wel gebleken dat er een duidelijk onderscheid is tussen de belangen van burgers en de genocidale acties van regeringsleiders. Maar ja, voor de mensen in Gaza is er geen Iron Dome of ‘safe room’, dus moeten de Israëlische burgers ook maar lijden. Dat zal ze leren!
Het voltrok zich allemaal binnen een congres van GroenLinks-PvdA, maar werd landelijk dusdanig breed uitgemeten, dat het bijna een regeringsstandpunt leek. Het lid Ronald Plasterk zegde zijn lidmaatschap op. Ik wist niet dat deze volkomen naar rechts ontspoorde wetenschapper en Telegraafcolumnist nog lid was van die partij. Hem hadden ze al moeten royeren toen hij informateur van Wilders werd…
Ik heb overigens nooit begrepen waarom iemand zo nodig lid wil zijn van een politieke partij. Het betekent alleen maar saaie congressen en nóg meer ergernissen, omdat er altijd wel punten zijn waar je het niet mee eens bent.
De Jodenhater
Ja, en dan hadden we ook nog de kwestie Douwe Bob. Hij ging voor kinderen optreden bij een Joodse voetbalclub (op de dag van het voetbal, Jom ha voetbal). Geen politieke uitingen, stelde Douwe Bob als voorwaarde. Dat lijkt mij van zowel Douwe als van Bob een verstandige beslissing in deze tijden van mensenrechtenschendingen in regio rond het beloofde land. Maar volgens Douwe Bob waren er dus wél politieke uitingen en hij verliet het podium.
Ai, foute boel. Prompt sprong de voormalige Turkse asielzoeker Dilan Yeşilgöz-Zegerius (VVD) op X in zijn nek en maakte hem uit voor Jodenhater. De rapen waren gaar. Omdat er in oktober verkiezingen zijn, werd de arme Douwe tot zijn schoenzolen afgefakkeld. Dilan dacht zeker dat ze hiermee in één klap alle Joodse kiezers bij de VVD kon binnenhalen.
Het riool voor irritante mensen
Op sociale media gingen hele horden vervolgens hun ongenoegen over Douwe heen zitten kotsen. Irritante mensen. Want daar bestaat X voornamelijk uit: irritante mensen zonder enige impulscontrole. Nooit eens de schouders erover ophalen, nooit eens denken: ik laat deze beker aan mij voorbijgaan. Nee, altijd weer wijsneuzig reageren en consequent de plank misslaan.
Los van dit alles begrijp ik niet waarom de volgens zeggen ‘teleurgestelde kinderen’ zo’n zin hadden in Douwe Bob. Waren ze écht teleurgesteld of juist blij en opgelucht? Zijn muziek is toch een beetje ‘polder-country’, ‘middle-of-the-road’. Voor kinderen was K3 waarschijnlijk leuker geweest.
Intussen ging iedereen los op die arme Douwe, van René van der Gijp tot Caroline van der Plas. Van Onno Hoes tot Maurice de Hond. En ga zo maar door met al die derderangs bekende Nederlanders die hier publiciteitsgeil een plasje over moesten doen. Als de Joden écht weer eens verdedigd zouden moeten worden, hoor je deze types niet.
Douwe verliet het land. Als ik hem was deed ik dat voorgoed.
