Met nauwelijks in te houden trots mag ik verkondigen dat dit blog vandaag 20 jaar bestaat. Ik kan het zelf bijna niet geloven. En zonder onderbrekingen, hè! Geen flauwe afsteekweggetjes van een paar jaar stoppen, later de draad weer oppakken, maar wél achteraf de verluierde tijd meetellen. Nee, deze blogger is continu doorgegaan. Eerst onder de naam Verbal Jam, later onder eigen naam: Arnoud Hugo.
Genoeg geborstklopt of borstgeklopt. Terzake!

Ik begon vlak na 9/11. Daarmee is geen verband, het is toeval. Als ik terugblader kom ik wél heel veel onderwerpen tegen die vrijwel vergeten zijn. De telkens over de eigen benen struikelende kabinetten Balkenende. De moord op Pim Fortuyn. De moord op Theo van Gogh. Het Midden-Oosten. Het terrorisme.
De kabinetten Rutte en het neo-liberaal geklungel. De privatisering van de zorg.
Parlementaire enquêtes over allerlei wanbeleid en corruptie (bouwfraude, toeslagen). Gele hesjes. Anti-zwartepieten. Pro-zwartepieten. Snelwegblokkeerders. Een koningshuis dat zich in die jaren rap vermenigvuldigd heeft, met alle kosten en ophef van dien. Teveel om hier op te noemen.

Amusement en ergernis

Heel veel mensen trokken aan ons voorbij en verdwenen daarna weer in het vergeetboek. Maar ze waren telkens weer dankbaar voer voor bloggers en andere columnisten. Mensen als mevrouw Gretta Duisenberg-Bedier de Prairie (zelfbenoemd Midden-Oosten deskundige en fervent verdedigster van de Palestijnse zaak), Hilbrand Nawijn (minister van vreemdelingenzaken, tevens uitslover en volkszanger), Rita Verdonk (recht vooruit), Donner, Mat Herben (snor), Eduard Bomhoff, kortom, een eindeloze stoet meer of minder treurige idioten. Zij voorzagen in ons dagelijks amusement dan wel voortdurende ergernis.
Een vrijwel constante factor in publieke aandacht waren mensen als Henk Kamp, Johan Remkes (die zullen we t.z.t. gewoon moeten ruimen, net als Keith Richards), Tjibbe Joustra en Geert Wilders. Bij kritische beschouwing moeten we vaststellen dat ze ons land niet bepaald vooruit hebben geholpen.

Doe het niet!

Al die blogstukjes bij elkaar vormen feitelijk enkele lijvige boeken. Het schrijven ervan heeft me veel plezier gebracht. In die tijd had ik ook boeken kunnen schrijven, maar ik vrees dat dit minder voldoening zou hebben gegeven. Je kunt wel boeken schrijven, maar die moet je volgens mij dan niet willen publiceren. Dat geeft maar stress.
Iedereen die een boek wil schrijven om bekend te worden zou ik aanraden: doe het niet. Doe het alleen voor jezelf, voor het plezier van het schrijven. Of zet alles dus in een blog, op internet.

Ga maar na. Loop een boekwinkel binnen. Bekijk daar de overweldigende hoeveelheid boeken. Vraag jezelf serieus af: kan ik daar nog iets aan toevoegen? Acht je de kans groot dat je boek over een jaar nog steeds daar in de schappen ligt?
En zelfs als je bekend wordt, is dat dan leuk? Onlangs kwam ik in een boekhandel. Ik had net mijn zoontje naar pianoles gebracht. Als je vanuit de boekhandel een trap op gaat kom je in de openbare bibliotheek. Boven hoorde ik de stem van Herman Koch. Hij vertelde over zijn nieuwe boek ‘Een film met Sophia’. Stel je toch eens voor dat je als een eenvoudige literaire colporteur stad en land moet afreizen om je boek aan te prijzen. Want dat eist de uitgever van je. Het is volgens mij een troosteloos bestaan. De tol van de roem. In die tijd had je lekker je zoontje naar pianoles kunnen brengen, tussen de boeken van anderen kunnen snuffelen en taart kunnen eten in het café.

Lees ook:
Zeventien jaar bloggen

Morsige foto

En daarna verwacht men dat je nóg een boek schrijft. En nog een. Pas als ze je -zoals onlangs A.L. Snijders- dood op je toetsenbord gevonden hebben, ben je overal vanaf.
Bij je necrologie drukken ze vervolgens de meest morsige foto af die ze van je hebben kunnen vinden. Daar heb je het dan allemaal voor gedaan.

Bij de jeugd hoef je ook niet aan te komen met je boek. De jeugd leest niet meer. De jeugd studeert geen Nederlands meer. De jeugd weet niet meer wie W.F. Hermans was. Of Harry Mülisch desnoods. Zelfs de Jannen Cremer en Wolkers kunnen nauwelijks nog op aandacht rekenen. Gerard Reve blijft hooguit overeind met De Avonden. Vooruit, Hella Haasse. De vroegere goden zinken in het moeras van de vergetelheid. Doeschka wie? Max Dendermonde? Boudewijn Büch? Den Doolaard. Claus. Lampo. Koolhaas. Dorrestein.
Veel van hen die schreven zijn helemaal niet gebleven.

Illusies

Nee, schrijf gewoon voor jezelf. Op een blog desnoods. Dat is goed voor je ontwikkeling, je geestelijk welbevinden, je tevredenheid met het bestaan. Je kunt je ongenoegens en frustraties over de wereld afreageren en de illusie hebben dat iedereen kennisneemt van je standpunten. Dat is natuurlijk niet zo, maar wat is schrijven anders dan het scheppen van illusies?

En je kunt het lang volhouden. Minstens twintig jaar. Kijk maar naar mij.

Laatste revisie op 10 oktober 2021.

(132 keer bezocht, 4 bezoeken vandaag)
Abonneer
Abonneren op
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

9 Reacties
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
John Zwart
John Zwart
8 dagen geleden

Van harte! Je bent een winnaar – want ik ben in 2017 al gestopt. Twintig jaar plus 1 dag. D’as niet niks. Plezier aan het ‘stukkies schrijven’ daar krijg je mij in mee. Maar het mijlpalen zetten heeft ook zijn schaduwkanten. Want kijk eens naar jezelf in 2001. Wat waren we nog jong toen! Dat besef geeft frustratie ook.. Hoeveel dingen hadden we nog anders aan kunnen pakken toen, met de ‘kennis van nu’ hadden we sommige dingen zeker anders gedaan. Maar dat deed die jonge uitgave van ons niet, omdat die kennis ons ontbrak. Maar is dat erg? Zoals… Lees meer »

Bart
Bart
Antwoord aan  John Zwart
8 dagen geleden

Steeds meer wordt mij duidelijk dat ‘opa/oma vertelt’ meer in zijn/ haar mars heeft: oudere mensen kunnen juist de fouten die zij vroeger maakten aan ‘de jeugd’ vertellen, met het doel dat die jeugd niet meer in diezelfde fouten vervalt. Ik was lange tijd verbonden aan tijdschriften, schoolkranten etc. Wat ik schreef toen ik 20 was, daar sta ik absoluut niet nmeer achter. Wat ik nu schrijf dat is wat meer ‘uitgekristalliseerd’ zal ik maar zeggen.
Als jonge hond loop je nu eenmaal snel achter iets aan…

John Zwart
John Zwart
Antwoord aan  Bart
7 dagen geleden

Wel blijven kwispelen Bart! 😉

bart
bart
Antwoord aan  John Zwart
6 dagen geleden

Ja, natuurlijk, maar de geursporen zijn wat minder duidelijk…

Ximaar
8 dagen geleden

Van harte gefeliciteerd. Ik blog nog maar een jaar of 17, Daarvoor wel een jaar of 4 aan een website geprutst. Ook gewoon omdat het kon. Heb zelf nooit iets met boeken gehad, maar blogs lees ik graag.

bart van der kolk
bart van der kolk
9 dagen geleden

Beste Arnoud, Allereerst: van harte! Ik mocht bijna 20 jaar van je ‘blogs’, stukjes voor AC etc. genieten, want genieten, dat was het meestal. Wat je opinie over het schrijven van boeken betreft: die deel ik niet. Mensen die echt wat te zeggen hebben, niet Herman Koch dus, zijn werkelijk gebleven, zij het soms gedurende decennia onder de oppervlakte. Dat is de tijdgeest… We kunnen zeggen: de jeugd van tegenwoordig leest niet meer, en dat klopt natuurlijk. Maar wat als Facebook, Instagram, Whatsapp en andere onzin over 20 jaar voor altijd (niet 8 uur) verbannen zijn naar het archief van… Lees meer »

Esther
9 dagen geleden

Gefeliciteerd! Je bent een volhouder en een van de weinige blogs die ik nog lees.

Aad
9 dagen geleden

Van harte Arnoud!

Tjeerd
Tjeerd
9 dagen geleden

Gefeliciteerd Arnoud!